Ik ben het nog steeds eens met mijn uitspraak dat social media je sociale leven kan verbreden, maar het in real life contact nooit kan vervangen. Het is moeilijk om het zwart-wit te bekijken. Ik ga niet volledig voor facebook en twitter, maar ik ga het ook niet verwijderen. Ik vind het een aanvulling op de dingen die ik dagelijks doe. Als ik thuis kom van school, wil ik toch even weten wat de vrienden die niet op school zitten die dag hebben gedaan. Ik wil graag op de hoogte gehouden worden, misschien wel omdat ik heel nieuwsgierig ben, maar ook omdat ik anders het gevoel heb dat ik dingen mis.

Aan de andere kant is het ook best creepy. Ik heb mijn twitter doorgelinkt naar mijn hyves, en daarop komen wel eens rare reacties van vreemden. Mensen die ik helemaal niet ken gaan dan reageren op mijn mini berichtjes. Daar heb ik totaal geen behoefte aan. Ik wil alleen dat mijn eigen vrienden het kunnen lezen, of ze dat dan ook doen is aan hun, maar de creeps moeten zich erbuiten houden.

Ik ben in ieder geval blij dat het bestaat en dat ik er af en toe op kijk om te zien wat er gaande is in mijn vriendengroep, en dat zij ook kunnen zien wat er gaande is met mij. Het is makkelijker dan iedereen te bellen of smsen, het gaat sneller, is goedkoper en je hoeft niet altijd iets terug te zeggen. Het feit dat ik weet dat nu veel mensen naar eurosonic/noorderslag zijn, betekent namelijk ook dat er vanavond minder vrienden in de kroeg te vinden zijn. Best handig om te weten, zit je in ieder geval niet te balen in een lege kroeg. Maar die zeik posts, nutteloze bezigheden en schamere informatie hoef ik niet. Het zou best handig zijn als daar een filter voor zou komen. Een filter die alleen die dingen laat zien waar jij je in interesseert, en verder alles meteen de prullenbak in flikkert. Ik word er toch niet vrolijker van, en ik mis er niks aan.

Het komt erop neer dat het handig is, maar dat ik er ook af en toe even genoeg van heb. Of dit nu een échte conclusie is van mijn perikelen de laatste weken weet ik niet. Naar mijn mening is social media de normaalste zaak van de wereld aan het worden, en binnenkort zal bijna de hele wereld op een netwerk site zitten. Laten we hopen dat het internet al die “ik ben even naar de wc” posts aankan. Dan kan tenminste iedereen op de wereld het lezen als jij even zit te kakken! Fijn hè?

Wat een gezeik allemaal. Ik vind het wel weer gezellig om naar school te gaan, vrienden weer te zien. Een leuke opleiding te volgen, ik heb er immers zelf voor gekozen en wil er later mee door. Waarom zou ik dan zeiken over een paar vervelende dingetjes die ik nu moet doen, als ik er later alleen maar profeit van heb.

Ik dwaal een beetje af. Ik wilde namelijk over twitter beginnen. Ik weet dat deze blog eigenlijk gaat over facebook, maar ik kan deze verandering gewoon niet negeren.

Twitter has gone mental. Ik heb een aantal studiegenoten waar ik me kapot aan erger. In het echte leven zijn ze echt tof, maar op twitter word ik er helemaal gestoord van. Het lijkt net of ze smsjes naar elkaar sturen via twitter. Het gaat hierbij over dingen waar ik NIKS mee te maken heb, en wil hebben. Er komen 30 tweets in 10 minuten binnen en daar heb ik zwaar geen zin in. Geef elkaar alsjeblieft je msn adres en ga daar lekker praten. Gaat ten eerste een stuk sneller, en daar kan je ook schunnige dingskes naar elkaar sturen. Daar hoeft dan niemand iets van te weten, het is dan immers één op één. Het is privé, het is een uitvinding.

Het ergste is misschien nog wel dat ze het grootste gedeelte van hun ‘msn-twitter-gesprekken’ bij elkaar in het zelfde lokaal zitten. Tijdens een les gaat er van alles over en weer. Waarom zit je dan in de les? Het is zo middelbare school. Je zit hier om iets te leren, waar je volgend jaar mee op stage moet. Dan zou ik godverdomme maar eens goed opletten als je niet volledig op je bek wilt gaan tijdens die periode. Als je de hele tijd met je neus in de twitter wereld zit, krijg je niks van het echte leven mee.

Het is écht niks persoonlijks, iedereen die zich aangesproken voelt, jullie zijn allemaal chill. Maar probeer alsjeblieft uw twitter gedrag te minderen en ga gewoon met elkaar praten op msn. Daar heb je namelijk ook van die leuke bewegende poppetjes en dat heb je op twitter niet! VET COOL KICKEN, EJ! Nou, shou! To your msn stations!

Ik had er eigenlijk geen zin in dit jaar, iedereen die rondloopt en je één keertje hebt gezien, naar hebt geglimlacht, moet in een keer ook een leuk jaar hebben. En moet je dan ook aan het einde van het jaar vragen of het nou eigenlijk wel een goed jaar was? Het is allemaal beleefdheid wat wel aardig is en alles, maar uiteindelijk heb je er geen zak aan. Ik zeg niet dat het moet worden afgeschaft, want Nederland is tegenwoordig al niet zo spontaan aardig meer. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe schijnheiliger ik het vind.

Op facebook is het precies hetzelfde maar dan makkelijker. Op facebook zet je één post waarin je zegt: een gelukkig nieuwjaar allemaal en de beste wensen. Chill, ben je er in één keer vanaf en hoef je er geen moeite voor te doen. Hoef je ook geen schijnheilige: “Ja, jij ook hè?” aan te horen, of ongemakkelijke wel of niet 3 kussen op je wang krijgen/geven. Je zet het gewoon op facebook, veel mensen lezen het en je bent er vanaf.

Nou doe ik net zo hard mee aan de schijnheiligheid, ik ontken helemaal niks. Ik zeg ook ‘gelukkig nieuwjaar’ tegen mensen die ik eigenlijk niet echt ken. Ik ben op zo’n moment met mijn goede vrienden en ben super vrolijk. Ik wil dat gevoel delen en wens men daarom een gelukkig nieuwjaar. Of ik er de rest van het jaar dan ook daadwerkelijk iets mee doe als ik je niet ken, is vrijwel nihil. Ik wil eigenlijk niet schijnheilig zijn, maar liever altijd eerlijk. En als het dan om zo’n kleine wens als een gelukkig nieuwjaar gaat, hoop ik maar dat ik het meen.

Rather than love, than money, than fame, give me truth.
H.D. Thoreau 1854

Deze verjaardag was extra leuk omdat ik 20 werd. Wat ik toch wel een hele belangrijke leeftijd vind. Je leeftijd eindigt vanaf die dag altijd op tig. Totdat je 100 bent, maar dat was toch eigenlijk niet mijn plan.

Mijn dag begon al druk. Ik werd ‘wakker’ gemaakt (ik lag al een uur te wachten) door pap en mam, zoals de traditie al jaren is, met een mooi verjaardagsliedje. Daarna ontbijt met kado’s! Vervolgens moesten we nog taarten halen bij de plus (kut supermarkt, maar die was het dichtst bij). Daarna kwam al het bezoek al. Om 4 uur ging ik weer terug naar Tilburg om daar ‘s avonds mijn verjaardag te vieren met mijn vrienden. Eenmaal in Tilburg moest ik nog boodschappen doen en klaarmaken voor mijn feest, wat om half 9 zou beginnen. Ik was nét op tijd klaar.

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben de hele dag bezig geweest met van alles, en heb maar heel even tijd gehad tussendoor om mijn mail te checken. Natuurlijk neem ik de tijd om mijn mail te checken. Een volle inbox omdat mensen op allerlei social media berichten voor je achterlaten is kei tof! Ik word er in ieder geval heel vrolijk van. Dat mensen heel even de tijd nemen om je te feliciteren. En na een dag vol leuke berichtjes via social media, komen je vrienden vervolgens ook nog eens ‘s avonds om je in het echt te feliciteren! Mijn dag kon niet meer stuk.

Nu lijkt het net of ik het feit dat iemand mij feliciteert via social media even leuk vind als iemand die mij in het echt feliciteert. Dat is niet waar. Ik blijf er weer bij dat dingen in het echt nog steeds leuker zijn dan via social media. Maar het feit dat het er is, draagt wel bij aan een intensievere relatie met je vrienden. Je hebt namelijk niet altijd maar tijd om naar iedereen toe te gaan en alles met elkaar te delen. Via social media, je mobiel en msn kun je je vriendschap versterken, maar nooit zo echt als IRL (in real life, anti-geeks!). Soms lijkt het wel of de jeugd meer aandacht besteed aan een internet relatie dan aan een relatie waarbij je in het echt met elkaar moet communiceren. Het wordt soms ook moeilijker bevonden te communiceren in het echt als op internet. Dat is toch belachelijk?! Je bent precies dezelfde persoon achter de computer als in het echt. Waarom zou het dan moeilijker zijn om in het echt te praten.  Ik hoor verhalen van mensen in Japan (want daar zijn ze nou eenmaal niet helemaal normaal, en dan druk ik het nog lief uit) die 120 uur per week gamen. Dat zijn 3 full time banen hè! Die hebben waarschijnlijk ook alleen gamevrienden, die ze alleen achter de computer spreken. Dat is toch geen leven?

Men moet weer leren communiceren. En als er dan iets fout gaat en je zegt iets wat je beter niet had kunnen doen, is er geen backspace. Want in het echte leven maak je fouten en val je kei hard op je bek. Maar je staat altijd weer op, want op de grond blijven liggen is ook zo saai.

Het begon al met het feit dat mijn zus en haar vriend naar het kerst wintercircus waren de hele middag, en ik alleen met pap, mam en oma zat opgezadeld. Geloof me, het zijn echt schatten en vaak heel gezellig. Maar na al een paar dagen ze weer gezien te hebben, heb ik er niet zo heel veel meer tegen te zeggen. Ik zit niet overdag op school, waar ik dan over zou kunnen praten. Ik zit gewoon de hele dag een beetje niets te doen.

Dan zitten ze daar allemaal met een krant. Vet boeiend, die lees ik niet! Dus ik pakte mijn laptop er maar bij en ging uit pure verveling Gossip Girl kijken. Ik volgde het al een hele tijd niet meer en heb nu het gevoel dat ik bijna weer bij ben. Ik verveelde me echt dood.

Na een aflevering van GG, ging ik even op twitter en facebook kijken. Daar was ook geen zak te beleven natuurlijk, iedereen zat bij familie of vrienden en had het gezellig en leuk. Kut facebook, daar heb je ook geen flikker aan als je je verveelt en OP DAT MOMENT reacties van andere mensen wilt, of mensen die leuke dingen posten. Je moet sowieso wachten totdat die andere, waar je iets tegen ‘zegt’, het leest en zin heeft om te reageren. Ik heb geen geduld, dat is nou eenmaal zo, dus ik heb er gewoon geen kont aan. Het moet allemaal sneller.

Toen kwam ik op het briljante idee om te gaan smsen. Een telefoon heeft iedereen tegenwoordig wel standaard in zijn buurt, en reageert sowieso sneller op iets dan als je het op facebook zet. Ik heb letterlijk gevraagd of iemand een leuk smsje terug kon sturen, zodat ik een half uurtje kon nagenieten. Dat werd gedaan en ik kon er weer een half uurtje tegenaan.

Nu zit ik wel een beetje te overdrijven, want toen het leuke smsje eindelijk kwam was het alweer gezellig met de familie. Maar ik heb wel ontdekt dat facebook écht niet zo heel sociaal is. Met een smsje of een belletje heb je meteen contact met diegene die je wilt bereiken en is het minder oppervlakkig en snel, heb ik nu het idee. Smsen en bellen is de shit! Ik word altijd vrolijk als mijn mobiel afgaat en ik vrienden heb Dat is iets wat facebook zeker nooit zal kunnen vervangen. De mobiel zal altijd blijven bestaan! Thank GOD!

Op de avond zelf heb ik een aantal leuke dingen gezien, die wellicht roddels oproepen. Maar daar ging mijn experiment niet over. Het ging natuurlijk over wat er de volgende dag, vandaag dus, op facebook zou staan.

Dus. Om een mooi overzicht te krijgen heb ik besloten pas om 9 uur ’s avonds op facebook te kijken. Omdat iedereen dan al wakker is, gegeten heeft, zijn of haar scharrel eruit heeft gegooid (haha) en zich alweer verveeld en dus op facebook zit. Dat klinkt als een gezond leventje!

Ik zit nu te popelen achter mijn laptop. Internet start op, favorieten aanklikken, facebook startpagina openen. I’m there! I’m on facebook, ready for serious scandals! “Brak”… “moe”… “nu pas wakker, maar het gaat nog niet goed”… “ik ga maar eens pizza bestellen” … “ontbijt halen bij de jumbo”.

KAK! De enige schandalige dingen die op facebook te vinden zijn zijn de foto’s. En zelfs daar staat maar één schokkend ding bij. Iemand die zijn t-shirt is vergeten. Zo schokkend is het nog niet eens, maar toch. Ik ga me nu afvragen wie het was, en waarom het t-shirt is achter gebleven in 013 en niet mee naar huis is gegaan?

Ik ben diep teleurgesteld. Misschien had ik iets te veel vertrouwen in het feit dat schandalen altijd snel uitlekken, zeker op een groot feest met een hoop mensen. Maar bovenal heb ik er teveel op gegokt dat iedereen zijn vuile was zo maar even op facebook zet. Tuurlijk niet. Zou ik zelf ook niet doen, en ook geen schandalen over iemand anders. Dit is geen rtl boulevard of de party en privé. Dit is het echte leven, en daarin zijn mensen misschien wel warm te krijgen voor roddels, maar die komen niet op facebook. Stiekem best jammer, stiekem…

Nu wil het zo zijn dat de kerstvergadering eigenlijk een soort feestje is. Na het inplannen gaat iedereen namelijk lekker een drankje drinken en napraten met collega’s. Dit is iedere maand het geval na zo’n inplan vergadering. Maar met kerst is het anders, dan wordt er uitgepakt.

Er is van alles te doen en het duurt van half 9 tot 2 uur ’s nachts. Genoeg tijd om het nodige alcohol in je bloed te verkrijgen. Je praat wat makkelijker, je flirt iets meer dan normaal en je bent iets losser.

Ik heb tot nu toe alleen vorig jaar meegemaakt, maar dat was geweldig. Maanden na de kerstvergadering kwamen mensen nog steeds met roddels op de proppen. Over wat collega’s hebben gezegd, maar vooral wat collega’s hebben gedaan. Wie met wie naar huis is gegaan en wie schandalig heeft staan zoenen midden in de grote zaal.

Ik ben heel erg benieuwd wat er dit jaar gaat gebeuren. Maar eigenlijk ben ik nog meer benieuwd wat er de volgende dag op internet staat. En in mijn geval dan, op facebook. Komen daar ook de roddels op te staan, de schandalige foto’s, de grappen en grollen over diegene die zijn huis niet meer kon vinden omdat er simpel gezegd, te veel gedronken is. Mijn nieuwsgierigheid is heel erg hoog. Ik ben van mezelf sowieso al heel nieuwsgierig, maar hierbij nog meer.

Een soort experiment is het. Waar ik erg benieuwd naar en geïntrigeerd door ben. Ik houd jullie allemaal op de hoogte van de gebeurtenissen via twitter. Maar mocht je nu toch aan het lezen zijn, kan je net zo goed morgen ook even op mijn blog kijken. De resultaten van mijn blog zullen dan gepubliceerd worden. Ik ga morgen natuurlijk geen namen noemen, dat zou flauw zijn, en niet erg loyaal naar mijn collega’s toe.

Verwacht mijn blog bericht niet te vroeg, ik moet mijn kater uitslapen. En verwacht ook geen roddels over mij, die hou ik lekker voor mezelf en heel 013 die er dan waarschijnlijk toch al wel achter is gekomen. What happens at the christmas meeting in 013, stays in 013

Facebook. Het internationale ‘hyves’-netwerk. Waarom leg ik facebook uit met hyves? Omdat nou eenmaal meer nederlanders het begrip hyves al eens in de trommelvliezen hebben horen galmen, dan het begrip facebook. Facebook is begonnen met het delen van je foto’s, persoonlijke informatie en updates van wat je op dat moment aan het doen was. Je kon mensen opzoeken en daarmee vrienden worden. Je hoefde geen email adres van iemand te hebben maar gewoon een naam in te tikken. Ergens aan de andere kant van de wereld werd dan iemand blij verrast met een vriendschaps verzoek en zo kon je interactieve penvrienden worden.  Baanbrekend, voor die tijd. Je kon zomaar iemand opzoeken die je al een tijdje uit het oog verloren was. En BOEM! Daar waren ze weer. (dit kan natuurlijk alleen als diegene ook op facebook is aangemeld)

Tegenwoordig kan je zoveel met facebook, dat je er een dag in moet zoeken om erachter te komen hoeveel dingen dat dan wel niet zijn. Je wordt doodgegooid met verzoeken om dit en dat mee te spelen of te geven, op te sturen, aan te vinken, af te nemen en te doneren. Je wordt van het een naar het ander gesleept als soort van hoer van een modern sociaal netwerk. Je moet overal aan meedoen en alles is SUPER LEUK!

Ik word hier zo hard niet goed van. Ik heb geen behoefte aan uitnodigingen, openbaringen, sektes en applicaties waar ik geen kont aan heb. Het interesseert me allemaal geen ass, en het irriteert me mateloos! Ik heb er zo schoon genoeg van. Waarom zou ik in godsnaam een boerderij willen hebben op facebook. Waarom zou ik struiken, planten en bomen willen verzorgen en oogsten. DIGITAAL! Als ik dat écht leuk zou vinden, zou ik verdomme toch gewoon een boerderij kopen en daar lekker IN HET ECHT mijn planten, struiken en bomen oogsten en verzorgen. Mijn geiten wassen en mijn koeien slachten, mijn kippen melken en mijn schapen fokken.

Ik vertik het om aan dat massa vermaak mee te doen. Dingen die nergens op slaan en waar ik geen fuck aan heb, verban ik uit mijn dagelijks leven. Ik wil er niks mee te maken hebben, en er ook niks over horen. Ik hou van mijn simpele facebook pagina, en ik hoef niks extra’s.

Alleen mafia wars, daar ben ik voor gezwicht. Maar eigenlijk ook alleen omdat het gewoon cool klinkt… en zo vaak doe ik het toch niet… écht niet… Ik ontken alles!

Het is zo makkelijk om te zeggen dat je er niet aan mee gaat doen. Maar zie dat ondertussen maar eens vol te houden. Zie maar eens geen hoertje te worden van de sociale netwerk maatschapij. Blijf maar eens trouw aan je principes. Probeer sowieso maar eens principes te bedenken. Ik hoop dat ik mijn principe, om geen tijd te steken in totaal nutteloze dingen, kan blijven behouden.

Zo ook vanavond. Ik zat op twitter te kijken, en vond een nieuw blogbericht van een vriend van mij. Nieuwsgierig als ik altijd ben, ging ik dat lezen. Ik raak altijd gefascineerd en geïnspireerd als ik andere mensen dingen zie doen die ik zelf ook graag wil. Nu las ik zijn blog en kreeg meteen zin om zelf ook een stukje te schrijven. Maar het kan ook zijn dat ik iemand zie bungeejumpen, en daar plots zelf zin in heb. Of ik sta bij een concert en er staat een band volledig op te gaan in hun muziek. Dan gaat er van alles kriebelen in mijn maag en in mijn hoofd. Ik heb dan een soort dwang om hetzelfde te moeten doen en te moeten mee maken. Ik kan het niet echt verklaren en het klinkt misschien heel hebberig, maar zo ben ik dan maar gewoon. Ik wil nog zo veel doen en het liefst alles zo snel mogelijk en allemaal tegelijk. “Maar dat kan niet, Miriam?” Nee, dat snap ik zelf ook wel. Maar ik wil het zo graag, is dat dan niet genoeg om het allemaal toch te realiseren in de tijd die ik ervoor wil uitstrekken? Waarschijnlijk niet… Toch jammer.

Daar zit ik dan achter mijn laptop (tijd: 0:04) met de frustratie van het feit dat ik niet alles kan doen wat ik wil, in een hele korte tijd. Daar zit ik dan achter mijn laptop met de frustratie dat ik eigenlijk al een half uur in bed had willen liggen omdat ik morgen vroeg naar school moet. Daar zit ik dan achter mijn laptop met de frustratie dat mijn eerste post eigenlijk nergens over gaat, en totaal geen nut heeft. Het einde komt ook zo lekker onverwacht.